W 1744 roku w Petersburgu cesarzowa Elżbieta jest bezdzietna i mianuje swojego siostrzeńca Piotra Fiodorowicza następcą tronu rosyjskiego. Ale urodził się w Prusach i ledwo mówił po rosyjsku. Elżbieta postanawia wydać go za mąż za księżniczkę, zamierzając zabrać przyszłego syna i wykształcić go na przyszłego cesarza. Elżbieta wybiera żonę dla swojego siostrzeńca, niemiecką księżniczkę Zofię Fryderykę Augustę von Anhalt-Zerbst-Dornburg. Zofia Fryderyka ma nadzieję znaleźć szczęście w dalekiej i obcej krainie, ale staje w obliczu intryg i spisków rosyjskiego dworu cesarskiego, obojętności męża i planów cesarzowej. Dziewczyna przyjmuje imię Katarzyna Aleksiejewna (Jekaterina) i stara się uratować siebie i swoje dzieci przed niebezpieczeństwem, ponieważ cesarz Piotr III chce ją wyrzucić z pałacu.

Motto – «Wstąpiła na tron, by stać się Wielką!» Katarzyna rządzi Rosją od sześciu lat. Nadciąga niebezpieczna perspektywa wojny z Turcją. Jednocześnie Katarzyna szuka sposobu, by legalnie poślubić swojego długoletniego faworyta Grigorija Orłowa i zalegalizować ich wspólnego syna Aleksego, by uczynić go następcą tronu, gdyby Paweł Pietrowicz (syn Katarzyny II i Piotra III) pozostał bezdzietny. Jednak bezczelne i nieprzewidywalne zachowanie Orłowa, a także jego problemy ze zdrowiem mężczyzn, sprawiają, że cesarzowa porzuca myśl o małżeństwie i wysyła syna Aleksego za granicę. Rzuciwszy Pawła Pietrowicza w ramiona swojej druhny, Sofii Stepanowny, cesarzowa upewnia się, że Paweł Pietrowicz może mieć dzieci. Pozbywszy się Orłowa, Katarzyna zakochuje się w strażniku Grigoriju Potiomkinie i znajduje w Europie narzeczoną dla Pawła Pietrowicza, Wilhelminę Luizę z Hesji-Darmstadt.

1774. Rządy wielkiej i potężnej Jekatieriny są zagrożone. Wojna rosyjsko-turecka trwa, opróżniając skarbiec cesarstwa. Pojawiają się liczni pretendenci z roszczeniami do tronu. Wojna chłopska jest w pełnym rozkwicie – wojna prowadzona przez Jemeliana Pugaczowa, który podawał się za Piotra III. Wewnątrz pałacu również narasta niebezpieczeństwo: szlachta chce przekazać tron ​​jej najstarszemu synowi, Pawłowi. Życie osobiste Jekatieriny jest niespokojne. Straciła nadzieję na dziecko z księciem Potiomkinem. Ma nowe zainteresowania miłosne, nowych faworytów. Ale największą i najważniejszą miłością cesarzowej jest sama Rosja. Jekatierina musi podejmować decyzje, które zadecydują o losie jej tronu i imperium.